En dan zijn we alweer aanbeland bij deel 2 van deze bijzondere Game Industry Icon over Sega. Een console bouwer die een zeer succesvolle overgang naar uitgever heeft weten te maken en daarbij misschien wel groter is geworden uiteindelijk dan hij ooit is geweest maar ook een van de meest geliefde consoles heeft weten te maken die helaas veel te vroeg ten einde kwam. Laten we snel verder gaan met de zwanenzang van Sega op console gebied, ik heb het dan natuurlijk over de Sega Dreamcast.

Sega Dreamcast

De Sega Dreamcast is niet alleen Sega’s Zwanenzang op de consolemarkt, het is ook Sega’s beste console, meest geliefde console maar ook gewaagde console en na al die tijd sinds de ondersteuning is gestaakt zelfs de meest ondersteunde console van ze door ontwikkelaars want in 2015 kwam er nog een officiele titel voor uit.

Maar laten we beginnen bij het begin zou ik zeggen over deze console. De Dreamcast was namelijk de eerste 128bit console (teraflops waren nog niet eens van toepassing zou je kunnen zeggen in die tijd), al zegt dat eigenlijk helemaal niets als je je bedenkt dat hij qua kracht in het niets valt maar dit was eigenlijk marketing praat om tegenwicht te bieden aan Nintendo’s Nintendo 64 en was de eerste console in de zesde generatie van consoles en eerlijk is eerlijk, ze was een plaatje.

Ze had vier poorten voor controllers (wat eigenlijk de standaard was geworden), had een grote controller (die vast en zeker inspiratie was voor de Duke voor de Xbox) en ze had een memory card met een display die mini games aanbood en waar je op de memory card zelf zonder de console te gebruiken je geheugen kon beheren (mits de batterij vol was).

Het bijzondere van de Dreamcast was naast de korte levensduur eigenlijk dat in haar korte leven zij niet alleen het voor die generatie toch wel redelijk wist te doen met ruim 9 miljoen verkochte exemplaren maar dat zij het ook nog eens wist te redden zonder een brede third party support. Want waar de Saturn nog zo een beetje alles van EA kreeg qua titels was dat voor de Dreamcast helemaal niets en moest zij het doen met eigenlijk voornamelijk arcade ports en een paar zeer bijzondere titels uit eigen studios.

Ook de lancering van de PS2 (ondanks de voor die tijd gigantische prijs) zorgden er voor dat de verkoopaantallen van de Dreamcast heel erg snel instortten en ondanks meerdere prijsverlagingen werd al op 31 januari 2001 de stekker uit de console getrokken en dan te bedenken dat de console op vele vlakken revolutionair te noemen was.

Doordat de Dreamcast een modem had startte Sega iets wat toendertijd heel erg bijzonder was voor die tijd namelijk een eigen online dienst die online multiplayer naar de console bracht en zelfs de MMO Phantasy Star Online 1 & 2 die je kon spelen op je Dreamcast wat toen helemaal uniek was te noemen en liet zien dat een MMO prima speelbaar kon zijn op een console. Wel was de internet verbinding natuurlijk wat trager want het was inbel echter je kon later zelfs een adapter kon kopen voor een breedband verbinding en waren er zelfs veel diverse titels die online multiplayer ondersteunden zoals POD 2, Quake 3 Arena, Starlancer maar ook Unreal Tournament, Bomberman, en bijvoorbeeld Daytona USA en F355 Challenge.

De Dreamcast had overigens een prachtige line-up qua titels naast die eerdere genoemde titels die zo fijn online speelden want helemaal als je de broadband adapter had dan kon je zo fijn spelen tegen mensen wereldwijd zonder al te veel kosten maar de Dreamcast had ook een paar titels waar je u tegen kon zeggen.

Zo had Sonic twee zeer bijzondere titels, de belangrijkste was misschien wel Sonic Adventures die een open wereld aanbood als een hub waar je dan diverse levels kon benaderen en je het gevoel gaf alsof je een Sonic game in daadwerkelijk een open wereld speelde en waar de levels het pad waren waar je over liep. Het mooie hiervan was dan ook dat je die wereld kon benaderen met meerdere vrienden van Sonic. Helaas bij Sonic Adventures 2 was dat wat minder open maar overduidelijk waren die twee titels de beste Sonic games tot nu toe.

Maar er waren meerdere bijzondere titels voor de Dreamcast. Zo was de eerste titel van Quantic Dreams, Omnikron (met David Bowie) een console exclusive en bracht men het toch wel erg verslavende Jet Set Radio naar de console wat een skate game combineerde met spray painten en ook Metropolis Street Racer, de spirituele voorganger van Project Gotham Racing op de Xbox was misschien wel de mooiste arcade racer tot dat moment. Dead or Alive 2op de Dreamcast speelde niet alleen soepeler dan de PS2 versie maar was ook nog eens mooier (en ja, de nude cheat werkte echt maar makkelijk was dat niet), Soul Calibur was een van de beste arcade fighters van die periode en een absolute must have voor gamers en ook Sega Rally Championship 2 liet even zien hoe een rally titel die tijd moest zijn.

Of wat dacht je van unieke spellen als Seaman waar je met een visachtig wezen kon communiceren door middel van de meegeleverde microfoon en het hilarische Samba de Amigo waarbij je twee sambaballen kreeg om muziek te maken, ruim voor de Guitar Hero hype en nog steeds goud waard. En zelfs met Pro Bass Fishing wist de Dreamcast zich te onderscheiden dankzij een vishengel die je er bij kreeg, hoe verzin je het en waarom is dat daarna eigenlijk nooit meer gedaan?

Echter, de titels waar de Dreamcast daadwerkelijk even liet zien waarin zij uniek was natuurlijk de Shenmue titels. Shenmue 1 was een van de eerste grote interactieve RPG’s van die tijd met een grote openwereld waar je bijna overal interactie mee kon hebben. De wereld voelde zeer realistisch aan, de graphics waren voor die tijd zeer realistisch en het was voor die tijd uniek door middel van de quick time events. Het spel werd unaniem geliefd door gamers en critici en het vervolg deed het zelfs beter. Het grote probleem misschien met het vervolg was dat toen al de ondergang van de Dreamcast bezig was. Microsoft had het spel mede gefinanceerd voor een release op de Xbox (al was Microsoft al verbonden aan Sega en de Dreamcast vanwege het besturingssysteem van de Dreamcast). Maar ook Microsoft was bezig met een eigen console en doordat Sega ten tijde van de release van Shenmue 2 al had aangekondigd dat zij stopten met de Dreamcast kreeg Microsoft het zelfs voor elkaar dat de VS nooit een Dreamcast versie van Shenmue 2 heeft gekregen en die daar exclusief voor de Xbox verscheen.

Helaas was de concurrentie met de PS2 een jaar na de release toch iets te zwaar. Ook het feit dat de spellen ondanks het afwijkende discgrootte (CD’s met 1 GB capaciteit ipv 650MB) mochten niet de piraterij van die tijd tegenhouden en hoewel dat in eerste instantie nog een beetje lastig was werd het eigenlijk al snel onhoudbaar omdat de console hardwarematig niet hoefde te worden aangepast. En tja, mensen houden niet van discs swappen en discs van 1GB klinken indrukwekkend maar als een spel als Shenmue al op 4 discs kwam en dat eigenlijk op 1 dvd had kunnen passen dan loop je al snel een beetje achter de feiten aan.

Op een gegeven moment kreeg de Dreamcast dankzij de concurrentie met de PS2 zoveel price cuts dat hij nog even bovenaan de lijsten verscheen qua verkoopcijfers echter op een gegeven moment was het tijdperk dat Sega consoles maakte definitief voorbij en toch, toch heeft Sega het met de Dreamcast niet slecht gedaan.

 

De Dreamcast had namelijk snel na de launch een attachement rate van 8:1, iedere eigenaar van een Dreamcast had gemiddeld 8 spellen. Dat is voor die tijd ongekend te noemen en dat voor een console waar de marketing misschien wel het grootste gebrek werd genoemd, dat en met gebrek van ondersteuning van Squaresoft en EA die beide de console links lieten liggen. Overigens is dat van EA nog wel een grappig weetje te noemen want ten tijde van de Dreamcast was Peter Moore hoofd van Sega America, tegenwoordig COO van EA. (meer over Peter Moore de volgende Game Industry Icon)

En hoewel er nog spellen uitkwamen (en nog steeds in productie zijn bij sommige indie studios en zij nog steeds bij Sega aan kunnen kloppen voor advies en GD-ROM’s) was officieel voor Sega het Dreamcast hoofdstuk op 31 januari 2001 afgesloten.

Post-hardware

De periode na de Dreamcast was zwaar voor Sega, veel fans keerden hun rug naar Sega en voelden zich verraden door de fabrikant (die ondanks dat tot 2007 nog door is gegaan met reparatie van de Dreamcast en zelfs nu nog ontwikkelaars helpen met het maken van Dreamcast titels).

In 2004 ging Sega samen met Sammy, een grote fabrikant van Pachinko en Pachislot machines (zeer populair in Japan) en vormden ze Sega Sammy Holdings, een bedrijf waar alle studios van Sega onder zou gaan vallen.

Door de jaren heen zou Sega o.a. Creative Assembly aanschaffen, de studio achter de razend populaire Total War titels en hoewel Sega wel probeerde om race titels weer te gaan maken verkochten ze de studio al snel aan Codemasters die wat over was van die studio omtoverde in de successtudio achter o.a. F1 2016, de zeer goed ontvangen F1 racegame.

Sega bleek echter zeer goed te kunnen samenwerken met Nintendo, zo goed zelfs dat ze in 2007 samen de eerste Mario and Sonic at the Olympic Games uitbrachten, een franchise die nu nog steeds zeer populair is. Natuurlijk probeerde Sega wel om zelf nog titels te maken met Sonic maar op een of andere manier leek de magie weg, helemaal na de verwennerij van Sonic Adventures op de Dreamcast waar de open hub en vrije keuzes van levels als een verademing voelde.

Maar Sega begon ook zichzelf opnieuw uit te vinden als ontwikkelaar. Zo brachten ze de Yakuza serie naar de grote tegenstander Sony die in eerste instantie alleen in Japan uitkwam maar door de grote populariteit en vraag later ook naar de rest van de wereld kwamen (wel vaak met een jaar er tussen helaas). Een grote verassing voor Sega zelf waren het succes van de Hatsune Miku titels die zo geliefd waren dat Sega besloot om deze zangeres daadwerkelijk concerten te laten geven door middel van projectie en een hologram en die zelfs nu nog constant uitverkocht zijn en worden gezien als voorbeelden van digitale kunst.

 

In 2013 kocht Sega Sammy het bedrijf Index Corporation dat failliet was gegaan en maakte het ontwikkelaar en uitgever Atlus een zelfstandig onderdeel van Sega waardoor de Persona serie ook weer verzekerd was.

Hoe vreemd het echter ook klinkt waren de arcade titels voor het grootste gedeelte verantwoordelijk voor de winst van het bedrijf. Waar de hallen in het westen aan het uitsterven zijn is het in Japan nog steeds booming business en zorgen titels als Border Break en Sangokushi Taisen voor flink wat winst voor het bedrijf op dat gebied waardoor Sega daar ook nog wel flink wat jaren mee door zal gaan en zolang het in Japan populair blijft zullen er altijd arcade kasten nog worden ontwikkeld die misschien soms ook nog eens naar het buitenland zullen komen (bijvoorbeeld in de TonTon club).

Wat je misschien niet weet van Sega is dat zij eigenlijk nog meer doen dan alleen videogames tegenwoordig, behalve de Hatsune Miku concerten is er in Dubai bijvoorbeeld ook een pretpark in een van de vele winkelcentra. Sega Republic is een park dat volledig draait rond Sonic en alle karakters uit de spel series en alle spellen die ooit door Sega zijn ontwikkeld wat er voor zorgt dat Sega zeker niet uit het publieke oog verdwijnt.

 

Een van de meest opmerkelijke samenwerkingen van Sega is overigens een met de BBC. In samenwerking met BBC Earth heeft Sega namelijk in Orbi Yokohama in Japan een interactief natuur simulatie museum gemaakt met interactieve attracties waar de natuur van onze prachtige planeet centraal staat en ons gelijkertijd wat probeert te leren over het behoud hiervan.

Toekomst?

Hoewel Sega geen console bouwer meer is hebben zij met vallen en opstaan door de decennia heen laten zien zeker een blijvertje te zijn. Van een ontwikkelaar die bijna kopje onder leek te gaan na de ondergang van de Dreamcast is Sega er sterker uit gekomen. De diverse franchises die Sega al bezat lijken eigenlijk grotendeels zelfs achter te zijn gebleven omdat wij op dit moment alleen Sonic nog veel tegen komen maar in plaats daarvan heeft Sega bewezen dat zij nieuwe sterke franchises hebben kunnen ontwikkelen, door middel van overnames maar ook door zichzelf te laten inspireren door bijvoorbeeld Shenmue en de Grand Theft Auto serie en daaruit bijvoorbeeld de Yakuza hebben gebracht die ongekend populair is in Japan.

Een nieuwe console, daar zal Sega zich niet meer aan gaan branden maar ze laten zien dat als voormalig consolebouwer je als je je maar verbreedt qua titels en je focus verlegt naar meerdere platforms dat er daadwerkelijk een breder publiek kan worden gevonden en je je krachtig kan herstellen met titels waar je misschien vroeger niet twee keer naar had gekeken vanwege je eigen hardware.

Sega heeft qua merk nauwelijks ingeboet lijkt het en mits ze ook nog met een goede Sonic titel weten te komen dan weten ze misschien ook die franchise weer naar glorie terug te brengen. Met de aanschaf van Atlus weten ze zichzelf eindelijk ook weer op de RPG kaart te zetten en is misschien wel het doel van een zeer brede uitgever en ontwikkelaar bereikt.

Het is ook goed dat Sega nog steeds bestaat, het zou zonde zijn als nieuwe versies van Sonic, Jet Set Radio, Ecco the Dolphin en bijvoorbeeld Yakuza niet meer zouden worden vergezeld met het oude blauwe vertrouwde Sega logo. Sega is een merk met geschiedenis, traditie en het is te hopen dat mensen de consoles die zij hebben van Sega goed zullen onderhouden voor de toekomstige generaties van gamers om ze te laten zien dat de grote uitgever Sega “vroeger” ook een grote consolebouwer was. Misschien niet de succesvolste maar zeker een van de indrukwekkendste.

2 reacties

Geef een reactie hieronder