In een tijd van Battlefields en Call of Duty’s is er 1 titel die er tussenuit valt, 1 titel die het anders doet dan de anderen maar is het ook goed genoeg om een grote speler te worden? Want hoewel Respawn Entertainment bestaat uit mensen achter misschien wel de beste Call of Duty titel ooit (Modern Warfare), een goed team staat niet altijd garant voor een goed spel en met een release date tussen Battlefield 1 en Call of Duty: Infinity War is er voor de gamer genoeg om te kiezen.

Tijd dus om uit te vinden of dit spel ook daadwerkelijk er tussen uit zal springen.

A Boy and His Titan

Ieder verhaal heeft altijd een begin nodig, ieder team bestaat in eerste instanties uit een enkeling en dat is hetgeen waar Titanfall’s single player campaign begint. Jij bent een simpele grunt genaamd Jack Cooper die eigenlijk door een val de enige bent die uiteindelijk er voor kan zorgen dat de missie succesvol kan eindigen. Hiervoor word je al heel snel in de campaign gelinked met de Titan BT-7274 wiens vorige piloot helaas de missie niet wist te overleven.

In tegenstelling tot vele andere shooters is deze Mech veel meer dan alleen een voertuig. BT-7274 is misschien wel de beste sidekick in lange tijd te noemen op het gebied van shooters want BT (je mag hem BT noemen) is een karakter op zich zelf met een eigen persoonlijkheid en langzaam maar zeker zal hij je weten te overtuigen dat hij een daadwerkelijk persoon is waar je eigenlijk alles in het spel voor zal gaan doen.

Dat die band in het spel zo een belangrijke rol in neemt in het spel maakt het dan ook eigenlijk een beetje jammer dat het verhaal verder zo filterdun is. Jij bent onderdeel van een groep rebellen die strijden tegen een alles overheersende regering, de MCI genoemd. Deze organisatie doet er alles aan om de rebellen te verslaan en dreigt zelfs zo ver te gaan dat zelfs het vernietigen van een wereld een optie voor ze is.

Een beetje je typische shooter verhaal dus wat we wel vaker hebben gezien. De uitwerking daarentegen is zo subliem gedaan dat dit misschien wel de beste single player campaign van een shooter in jaren valt te noemen want net als een goede actie film zal je geen moment stil kunnen blijven staan, falen is dan ook geen optie!

Advies aan COD: zo hoort het!

Titanfall bracht iets terug naar het FPS genre namelijk het walljumping en wallrunning. Mirror’s Edge deed iets vergelijkbaars maar op een of andere manier niet zo goed als Titanfall omdat Mirror’s Edge er eigenlijk niet draaide om het shooter gedeelte. Titanfall draaide daar grotendeels wel om en eerlijk is eerlijk, het werkte zo goed dat wij het later in de Call of Duty franchise zagen verschijnen maar toch, het was niet zo clean als in Titanfall en met Titanfall 2 heeft Respawn Entertainment daar een schepje bovenop gedaan, sterker nog, ze hebben er nog een schep bovenop gedaan want niet alleen zijn de moves uitgebreid, in de single player laat men zien hoe je er nog uitgebreider mee kan omgaan waardoor het eigenlijk nog belangrijker wordt en laat men zien dat walljumping zelfs meer is dan alleen even een manier om je vijand te ontwijken maar ook nog eens een manier is om op plaatsen te komen waar je normaal gesproken niet eens zou kunnen komen. Iets wat in de single player nog eens extra wordt benaderd wanneer je de optie krijgt om zelfs te switchen van moment in tijd waardoor je eigenlijk zelfs een 4 dimensionale ervaring krijgt.

Net als bij veel shooters kan je de singleplayer beschouwen als een veredelde tutorial want in de singleplayer krijg je uitleg over hoe je je piloot het beste kan sturen door de levels. Het enige verschil qua besturing in de singleplayer en de multiplayer is dan ook dat in de singleplayer je Titan on the go kan wisselen van loadout terwijl dat in de multiplayer helaas niet mogelijk is.

Waar echter bij de nieuwe Call of Duty titels het lopen over de muren voornamelijk aanvoelt als iets er bij en waar voornamelijk oudere gamers er wat moeite mee hebben is dat bij Titanfall juist het tegenovergestelde. Titanfall krijgt het voor elkaar om het als een vloeiende beweging aan te laten voelen waardoor je eigenlijk de muren gebruikt als de grond en dat eigenlijk aan elkaar kan blijven linken om zo nauwelijks op de grond zelf te lopen. Het zorgt er dan ook weer voor dat je overal op je hoede moet zijn en eigenlijk nergens veilig bent. Campen is dan ook nauwelijks een optie wat goed nieuws is voor mensen die meer van de run and gun speelstijl zijn.

Het is dan ook jammer dat wanneer je zo op dreef bent tijdens het spelen de single player campaign te kampen heeft met lange laadtijden, iets dat soms minuten lijkt te duren. Mogelijk wordt dat later nog met een patch opgezocht want de multiplayer heeft daar eigenlijk geen last van, daar ga je snel van menu naar menu en zelfs de hoeveelheid spelers is ondanks de wat tegenvallende verkoopcijfers groot genoeg om snel een nieuwe match te starten.

Indrukwekkende stijl

Waar veel shooters bij de multiplayer modus inleveren op de grafische pracht en praal is dat bij Titanfall totaal niet het geval. De omgevingen zijn zeer gedetailleerd en ook de karakters zien er zeer gedetailleerd uit. Tot aan de kleinste details lijkt er aandacht te zijn besteed om de singleplayer graphics ook in de multiplayer te brengen waardoor je zelfs in de multiplayer eigenlijk soms even stil wilt staan om te genieten van de grafische pracht die het spel biedt. De mappen in de multiplayer zijn natuurlijk zeer groots van opzet omdat de Titans er moeten rondlopen maar ze zijn ook opgezet dat de piloten ook genoeg ruimte hebben voor shootouts. Het zorgt voor een leuke afwisseling zonder dat je het gevoel hebt dat ze te groot zouden zijn. Wat overigens erg indrukwekkend is de momenten dat je bovenop een Titan meerijdt, dan wel om ze uit te schakelen of om ze te verdedigen en als je dan bovenop een Titan rijdt krijg je eigenlijk pas echt het gevoel alsof je groot bent wat bij het verdedigen je het gevoel geeft alsof je onoverwinnelijk bent (tot je er zelf vanaf wordt geschoten).

Waar in veel shooters de voertuigen niet al te veel aandacht krijgen grafisch gezien is dat bij Titanfall totaal niet het geval (logisch want ze zijn nu eenmaal de reden waarom het Titanfall heet). De Titans zijn in veel aspecten al uniek qua vorm qua loadout die je kiest maar ze zijn ook zeer gedetailleerd vormgegeven. Het is duidelijk dat Respawn Entertainment zich wilde onderscheiden van de rest en dat is ze qua graphics overtuigend gelukt. En wanneer je dan kijkt naar de level design dan is dat toch iets waar je mond af en toe van open valt, er is zelfs een level waar je af en toe als speler misschien wel van je stoel af valt juist omdat het een gevoel geeft alsof je midden in de Inception film zit, het hele level draait bij wijze van spreken om zijn as op meerdere manieren waardoor persoonlijk ik daadwerkelijk twee keer van mijn stoel af viel maar wow, wat een geweldig level was dat. Bij Call of Duty voelt dat walljumping aan als een gimmick maar Titanfall weet het naar een nieuw niveau te tillen. Het is meer dan een FPS in dat opzicht, het weet daadwerkelijk het genre een boost te geven.

Multiplayer een verlengstuk van de Singleplayer

Het gebeurt niet vaak dat een multiplayer daadwerkelijk aanvoelt als een onderdeel van de singleplayer maar bij Titanfall heb je daadwerkelijk na de singleplayer het gevoel dat je jouw skills die je hebt opgedaan tijdens het spelen van de singleplayer. De singleplayer is namelijk meer dan simpel om je heen schieten, het spel daagt je uit om verder te denken, het deed mij zelfs denken aan een van de Prince of Persia titels in dat opzicht en ook aan de Mirror’s Edge serie maar dan op een totaal andere wijze.

Echter waar normaal gesproken de single player zoals ik al eerder schreef lijkt op een tutorial week Titanfall daar al van af. Echter, doordat de single player je al vooruit laat denken naar wat je eigenlijk allemaal kan doen als pilot zijnde moet ik zeggen dat de multiplayer je daadwerkelijk op alle vlakken de mogelijkheid biedt om je skills te verbeteren. Iets wat sterker naar voren komt wanneer mensen alsnog proberen te campen want daar zijn diverse antwoorden voor en daar zijn je skills natuurlijk hard voor nodig. Het bijzondere is echter dat waar andere multiplayers je eigenlijk alsnog grotendeels je gang laten gaan dat je gewoon rechttoe recht aan kan gaan knallen maar de single player je echt alles heeft geleerd wat je nodig hebt om competitief kan zijn in de multiplayer en als je een beetje in de flow raakt dan kan je zelfs als beginneling een gewaagde tegenstander kan zijn. Het spel is een van de titels die je relatief makkelijk onder de knie kan krijgen (echter geloof mij, het kan best pittig zijn op bepaalde vlakken) maar toch best pittig kan zijn. Onderschat het spel dan ook niet als een simpele shooter want je moet toch wel aardig wat moeite doen om het onder de knie te krijgen, het is meer dan alleen walljumping en een beetje rondstampen in een grote robot.

Nadat je je in de 9 missies hebt gestort ligt er een zeer grote en uitgebreide multiplayer voor je klaar waarin je naast gecombineerde modes met piloten en Titans ook modus hebt met alleen maar Titans (Last Titan Standing) en met alleen de piloten zonder de Titans. Van Capture the Flag achtige modes tot Deathmatch en Team Deathmatch en zelfs een modus die je laat afwisselen, het spel probeert voor iedereen een aantrekkelijke multiplayer te brengen waardoor ik zelfs er aardig aan verslaafd ben geraakt en dat gebeurt niet snel bij multiplayer games. Men probeert het zo breed mogelijk te maken voor een zo groot mogelijk publiek en dat is ze aardig gelukt zou ik zeggen.

Verkeerde timing

De eerste verkoopcijfers zijn al verschenen en het spel heeft slechter verkocht dan het eerste deel ondanks dat nu de PS4 versie bestaat en de Xbox One in de tussentijd natuurlijk is gegroeid qua verkochte units en dat is jammer maar dat ligt niet aan het spel, dat ligt aan de timing dat het spel uit is gekomen namelijk tussen Battlefield 1 en Call of Duty Infinite Warfare in. Hierdoor is het spel compleet ondergesneeuwd in het brute schiet geweld er omheen waardoor de marketing campagne nauwelijks opviel want Battlefield 1 en Call of Duty hebben een veel groter marketing budget beschikbaar omdat het al gevestigde franchises zijn en dat is jammer.

Titanfall 2 is juist dankzij een van de tofste FPS single player campagnes in jaren en een van de leukste multiplayers in lange tijd juist een titel die iets anders probeerde. Ik weet zeker dat als dit spel in februari of maart zou zijn uitgekomen het veel beter zou verkopen in plaats van rond die tijd al in de budget bakken liggen en dat is jammer want dit spel verdient het om een hit te worden. De liefde van de ontwikkelaar voor de franchise spat er vanaf en doet je als gamer terugdenken aan Modern Warfare die ook qua verhaal en multiplayer iets anders probeerde.

Qua cijfer is het spel een dikke 9 absoluut waard, het ziet er goed uit, speelt als een trein en zal je van begin tot eind van de campaign al op het puntje van je stoel weten te houden qua speel plezier om daarna je in de multiplayer nog uren bezig weten te houden met daarbij als extraatje dat alle DLC gratis zal zijn.

In dat opzicht is het jammer dat het spel zo wordt ondergesneeuwd want ik denk dat menig shooter liefhebber hier aangenaam mee wordt verrast wanneer ze het spelen.

 

Review - Titanfall 2
Verdict9.1
+ Punten
  • Beste FPS Singleplayer campaign in lange tijd
  • Grafisch indrukwekkend qua omvang en details
  • Verslavende multiplayer
- Punten
  • Lange laadtijden
9.1Verdict